می خواهیم بفهمیم آیا خدایی که بر وجود او توافق داریم حرفی به بشررسانده است یا نه ؟ این اولین خواسته است . بعد می خواهیم از این سخنانی که از طرف خداست دین و اعتقاد و دیگر مسایل زندگی را برگزینیم .

ما باید از میان تمام کسانی که اکنون نامشان به عنوان کسانی که مدعی پیام آوری از طرف الله اند یکی را انتخاب کنیم زیرا سخنان اینان هر کدام به را هی می رود و در بسیار ی از موارد با هم تناقض دارد.

تا اینجا با هم توافق داریم ؟

گمان می کنم جوابتان آری است پس به بحث ادامه می دهم .

موسی / عیسی / نوح/محمد / زردشت / بودا/رشاد خلیفه / محمد علی باب / حسینعلی بها/ و..

اینجانب روش معجزه را انتخاب می کنم و راهی دیگر برای اثبات راستی سخن کسی که مدعی پیغام آوری از طرف خداست سراغ ندارم . کسی هم تا کنون راهی بهتر به اینجانب پیشنهاد نکرده است .

اگر راهی دیگر سراغ دارید که رسالت انبیاءرا اثبات می کند می توانیدابتدا به آن بپردازید .

هر کدام از این اشخاص اگر به  معجزه ای نشان ندهد از لیست پیامبران کنار می رود و دیگر لزومی برای شنیدن سخنانی که ادعا دارد از طرف خداست نیست. اگر حرف هایشان را بخوانیم یا بشنویم به عنوان سخن شخصیشان می شنویم نه سخن خدا .

اکنون و این زمان من به دنبال سخنان و پیام های خالقم . ارزشیابی خوبی یا بدی سخنان کسانی که در آزمون ارائه معجزه رد می شوند مسئله ای فرعی است که ممکن است به آن بپردازم یا نه !

برای موسی و عیسی معجزاتی نقل می شود اما چون صورت تاریخی و نقل دارد و اکنون قابل مشاهده نیست چیزی را به کسی اثبات نمی کند . چون در نقل تاریخی احتمال دست بردگی و تحریف و دروغ سازی است .

برای نوح معجزاتی گفته شده  است اما چون سخنی از او به عنوان پیام خدا به جا نمانده است بررسی معجزاتش دردی را دوا نمی کند . از نوح نیزمی گذریم .

دیگران نیز چنیند !

به محمد می رسیم ! از او کتابی به جا مانده است که می گویند از این بابت که کسی نمی تواند مانند آن را بگوید یا بیاورد اعجاز دارد .

این کتاب دو منظور دارد  هم  معجزه است و اثبات رسالت می کند وهم حاوی سخنانی است که منتسب به خداست .

از دیگرا ن  معجزه ای نقل نشده است که قابل بررسی باشد .

به اینجا می رسیم که تنها کسی که ادعای معجزه موجود می کند  ،محمد است .

به سراغ معجزه محمد می رویم . این کتاب با تمام متن های موجود در عربی متفاوت است .

در ظاهر چیزی جز همان حروف عربی نیست اما در ترکیب  متفاوت می شود .

در میان  تمام متن های عربی مانند شعر ها و نثر های عربی نیز تصادفا شاهکاری  نوشته نشده است که بعد از ارائه آن به جهان عرب و انتشار آن دریابند که شبیه قرآن است . در چند سده اخیر کسانی تلاش کرده اند مانند قرآن بگوید اما چیزی که اکنون مشخص است هنوز قرآن در میان مسلمین یکی است و دو تا نشده است . این به این معناست که متنی نیامده که بعضی مسلمان را به شک بیندازد و باعث شود متن جدید را به عنوان قرآن بپذیرند .

از سویی دیگر میبینیم در میان مسیحیان 4 انجیل وجود دارد اما با آنکه اختلاف مسلمانان شدید تر و خون آلوده تر از مسیحیان است ،دارای یک قرآن اند.

صاحب قرآن  نویسنده آن - هرکسی که باشد- راه ابطال کتاب خود را ارائه متنی در حد و ارتفاع و یا شبیه قرآن میداند.

وَإِن كُنتُمْ فِي رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلَى عَبْدِنَا فَأْتُواْ بِسُورَةٍ مِّن مِّثْلِهِ وَادْعُواْ شُهَدَاءكُم مِّن دُونِ اللّهِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿23﴾ بقره

((و اگر در آنچه بر بنده خود نازل كرده‏ايم شك داريد پس اگر راست مى‏گوييد سوره‏اى مانند آن بياوريد و گواهان خود را غير خدا فرا خوانيد  می پذیریم قرآن سخن خداست و محمد پیامبر او ))

راه ابطال قرآن مشخص است. خود آورنده با صدای رسا ، راه از دور خارج کردن کتاب خویش را فریاد زده است. پس کسانی که می خواهند بشری بودن کتاب را معلوم کنند باید از این راه بروند. انتقاد از متن قرآن و بستن سوالات به آیات آن ،مثلا از گذرگاه حقوق بشر یا مکاتب من درآوردی دیگر تا قبل از ابطال از جانب خدا بودن آن  چیزی شبیه جر زنی در بازی است.

به عبارت دیگر قرآن با همه کتب دیگر تفاوت دارد . یاباید الهی بودنش را پذیرفت و همه مطالب اش را پذیرفت یا با آوردن شبیه و مثلی برای  اش آنرا از صلاحیت خارج کرد . راه دیگری نیست.

نام پیامبر آورنده این معجزه را از آنجا محمّد می دانیم که در متن قرآن آمده است نه به خاطرنقل های تاریخی .

اکنون برای ما قرآن پیام خدا به بشر است . به هرچه در آن است ایمان می آوریم و آنچه گفته است برای ما حجت است .

هر آنچه از آن را بفهمیم می پذیریم و هر آنچه نفهمیم در مقابلش ساکت و به حقانیت و از جانب الله بودنش ایمان می آوریم.

با نگاه به متن قرآن در می یابیم آن کتاب بزرگ ، متدی را که ما در راستی سنجی سخنان مدعیان رسالت  -یعنی معجزه -به کار بردیم قبول دارد . آیالت زیر بر این موضوع لالت دارند :

در آیه 25 سوره حدید می فر ماید  رسولان را با بینّه  فرستادیم و رسالت را با بینّات همراه می کند :

لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ وَأَنزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ وَرُسُلَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ ﴿25﴾ حدید

به راستى [ما] پيامبران خود را با بیّنات روانه كرديم و با آنها كتاب و ترازو را فرود آورديم تا مردم به انصاف برخيزند و آهن را كه در آن براى مردم خطرى سخت و سودهايى است پديد آورديم تا خدا معلوم بدارد چه كسى در نهان او و پيامبرانش را يارى مى‏كند آرى خدا نيرومند شكست ناپذير است

وَلَقَدْ جَاءكُم مُّوسَى بِالْبَيِّنَاتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِن بَعْدِهِ وَأَنتُمْ ظَالِمُونَ ﴿92﴾  بقره

 قطعا موسى براى شما بیّنات  آورد سپس آن گوساله را در غياب وى [به خدايى] گرفتيد و ستمكار شديد

وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ ﴿253﴾ بقره

 به عيسى پسر مريم بیّنات  داديم و او را به وسيله روح القدس تاييد كرديم .

فَإِن كَذَّبُوكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِّن قَبْلِكَ جَآؤُوا بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَالْكِتَابِ الْمُنِيرِ ﴿184﴾  آل عمران

پس اگر تو را تكذيب كردند بدان كه پيامبرانى [هم] كه پيش از تو بیّنات و نوشته‏ها و كتاب روشن آورده بودند تكذيب شدند

تِلْكَ الْقُرَى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنبَآئِهَا وَلَقَدْ جَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانُواْ لِيُؤْمِنُواْ بِمَا كَذَّبُواْ مِن قَبْلُ كَذَلِكَ يَطْبَعُ اللّهُ عَلَىَ قُلُوبِ الْكَافِرِينَ ﴿101﴾  الاعراف

اين شهرهاست كه برخى از خبرهاى آن را بر تو حكايت مى‏كنيم در حقيقت پيامبرانشان بیّنات برايشان آوردند اما آنان به آنچه قبلا تكذيب كرده بودند [باز] ايمان نمى‏آوردند اين گونه خدا بر دلهاى كافران مهر مى‏نهد.

أَلَمْ يَأْتِهِمْ نَبَأُ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَ وَقَوْمِ إِبْرَاهِيمَ وِأَصْحَابِ مَدْيَنَ وَالْمُؤْتَفِكَاتِ أَتَتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانَ اللّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ﴿70﴾ توبه

يا گزارش [حال] كسانى كه پيش از آنان بودند قوم نوح و عاد و ثمود و قوم ابراهيم و اصحاب مدين و شهرهاى زير و رو شده به ايشان نرسيده است پيامبرانشان بیّنات برايشان آوردند خدا بر آن نبود كه به آنان ستم كند ولى آنان بر خود ستم روا مى‏داشتند

وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا الْقُرُونَ مِن قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُواْ وَجَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ وَمَا كَانُواْ لِيُؤْمِنُواْ كَذَلِكَ نَجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ ﴿13﴾ یونس

و قطعا نسلهاى پيش از شما را هنگامى كه ستم كردند به هلاكت رسانديم و پيامبرانشان بیّنات برايشان آوردند و[لى] بر آن نبودند كه ايمان بياورند اين گونه مردم بزهكار را جزا مى‏دهيم

 ثُمَّ بَعَثْنَا مِن بَعْدِهِ رُسُلًا إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَآؤُوهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانُواْ لِيُؤْمِنُواْ بِمَا كَذَّبُواْ بِهِ مِن قَبْلُ كَذَلِكَ نَطْبَعُ عَلَى قُلوبِ الْمُعْتَدِينَ ﴿74﴾ یونس

نگاه پس از وى رسولانى را به سوى قومشان برانگيختيم و آنان بیّنات برايشان آوردند ولى ايشان بر آن نبودند كه به چيزى كه قبلا آن را دروغ شمرده بودند ايمان بياورند اين گونه ما بر دلهاى تجاوزكاران مهر مى‏نهيم

آیه بیّنه در قرآن به معنای معجزه است . به آیات زیر دقت کنید :

وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى تِسْعَ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ فَاسْأَلْ بَنِي إِسْرَائِيلَ إِذْ جَاءهُمْ فَقَالَ لَهُ فِرْعَونُ إِنِّي لَأَظُنُّكَ يَا مُوسَى مَسْحُورًا ﴿101﴾ الاسری

و در حقيقت ما به موسى نه نشانه آشكار داديم پس از فرزندان اسرائيل بپرس آنگاه كه نزد آنان آمد و فرعون به او گفت اى موسى من جدا تو را افسون‏شده مى‏پندارم .

فَلَمَّا جَاءهُم مُّوسَى بِآيَاتِنَا بَيِّنَاتٍ قَالُوا مَا هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّفْتَرًى وَمَا سَمِعْنَا بِهَذَا فِي آبَائِنَا الْأَوَّلِينَ ﴿36﴾ قصص

پس چون موسى آيات روشن ما را براى آنان آورد گفتند اين جز سحرى ساختگى نيست و از پدران پيشين خود چنين [چيزى] نشنيده‏ايم.

بیّنات نه گانه موسی که در قرآن به آنها اشاره شده است همان معجزات و خوارق عاداتی از قبیل ید بیضا ،  عصا مبدل به اژدها ،  شکاف نیل و چند معجزه دیگر است که خداوند از آنها به بیّنات یاد می کند .

دلیل دیگری که ثابت می کند منظور از بینّات در قرآن خوارق عادات  است بررسی واکنش کافران نسبت به بیّنه است . عجز کافران از تحلیل بشری بیّنات و ناتوانی در پاسخگویی به رسولان ،یک راه برایشان باقی می گذارد و آن هم نسبت دادن سحر به عمل مذکور و ساحر به رسول بود . این واکنش درباره  پیامبران بزرگ در قرآن طرح شده است :

وَإِذْ قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُم مُّصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرَاةِ وَمُبَشِّرًا بِرَسُولٍ يَأْتِي مِن بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ فَلَمَّا جَاءهُم بِالْبَيِّنَاتِ قَالُوا هَذَا سِحْرٌ مُّبِينٌ ﴿6﴾  صف

و هنگامى را كه عيسى پسر مريم گفت اى فرزندان اسرائيل من فرستاده خدا به سوى شما هستم تورات را كه پيش از من بوده تصديق مى‏كنم و به فرستاده‏اى كه پس از من مى‏آيد و نام او احمد است بشارتگرم پس وقتى براى آنان دلايل روشن آورد گفتند اين سحرى آشكار است .

فَلَمَّا جَاءهُم مُّوسَى بِآيَاتِنَا بَيِّنَاتٍ قَالُوا مَا هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّفْتَرًى وَمَا سَمِعْنَا بِهَذَا فِي آبَائِنَا الْأَوَّلِينَ ﴿36﴾ قصص

 پس چون موسى آيات روشن ما را براى آنان آورد گفتند اين جز سحرى ساختگى نيست و از پدران پيشين خود چنين [چيزى] نشنيده‏ايم .

قرآن آیه بیّنه رسول خاتم است  به آیات ذیل دقت کنید :

وَكَذَلِكَ أَنزَلْنَاهُ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ وَأَنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَن يُرِيدُ ﴿16﴾  حج

و بدين گونه [قرآن] را [به صورت] آياتى روشنگر نازل كرديم و خداست كه هر كه را بخواهد راه مى‏نمايد

وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَابَيِّنَاتٍ مَّا كَانَ حُجَّتَهُمْ إِلَّا أَن قَالُوا ائْتُوا بِآبَائِنَا إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿25﴾ جاثیه

و چون آيات روشن ما بر آنان خوانده شود دليلشان همواره جز اين نيست كه مى گويند اگر راست مى‏گوييد پدران ما را [حاضر] آوريد.

وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ تَعْرِفُ فِي وُجُوهِ الَّذِينَ كَفَرُوا الْمُنكَرَ يَكَادُونَ يَسْطُونَ بِالَّذِينَ يَتْلُونَ عَلَيْهِمْ آيَاتِنَا قُلْ أَفَأُنَبِّئُكُم بِشَرٍّ مِّن ذَلِكُمُ النَّارُ وَعَدَهَا اللَّهُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَبِئْسَ الْمَصِيرُ ﴿72﴾  حج

و چون آيات روشن ما بر آنان خوانده مى‏شود در چهره كسانى كه كفر ورزيده‏اند [اثر] انكار را تشخيص مى‏دهى چيزى نمانده كه بر كسانى كه آيات ما را برايشان تلاوت مى‏كنند حمله‏ور شوند بگو آيا شما را به بدتر از اين خبر دهم [همان] آتش است كه خدا آن را به كسانى كه كفر ورزيده‏اند وعده داده و چه بد سرانجامى است .

آیه زیر به این واکنش کافران به ارائه قرآن از سوی رسول بزرگوار اسلام می پردازد:

وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالُوا مَا هَذَا إِلَّا رَجُلٌ يُرِيدُ أَن يَصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَقَالُوا مَا هَذَا إِلَّا إِفْكٌ مُّفْتَرًى وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاءهُمْ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ  ﴿43﴾  سبا

و چون آيات تابناك ما بر آنان خوانده مى‏شود مى‏گويند اين جز مردى نيست كه مى‏خواهد شما را از آنچه پدرانتان مى‏پرستيدند باز دارد و [نيز] مى‏گويند اين جز دروغى بربافته نيست و كسانى كه به حق چون به سويشان آمد كافر شدند مى‏گويند اين جز افسونى آشكار نيست.

وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاءهُمْ هَذَا سِحْرٌ مُّبِينٌ ﴿7﴾ الاحقاف

و چون آيات روشن ما بر ايشان خوانده شود آنان كه چون حقيقت به سويشان آمد منكر آن شدند گفتند اين سحرى آشكار است (7)

به کلمات تتلی ،بیّنات و سحر که برجسته شده اند دقت کنید . بیّنه رسول اسلام  کتابی قابل تلاوت و خواندن  است.

حال که عقل به لزو م معجزه برای اثبات رسالت گواهی می دهد آیا قرآن غیر از اعجاز ، منظور دیگری از بیّنه دارد؟ از بررسی آیاتی که از بیّنه سخن می گوید منظور دیگری حاصل نمی شود . در مقابل هر گاه قرآن از معجزاتی شبیه معجزات موسی سخن می گوید بلا فاصله از کلمه بیّنه استفاده می کند. برای رسول مکرم اسلام معجزه ی دیگری  جز قرآن در خود قرآن ذکر نشده است بلکه در بعضی آیات درخواست کافران برای ارسال بعضی آیات دیگر رد می شود :

وَقَالُوا لَوْلَا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَاتٌ مِّن رَّبِّهِ قُلْ إِنَّمَا الْآيَاتُ عِندَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُّبِينٌ ﴿50﴾ عنکبوت

و گفتند چرا بر او از جانب پروردگارش نشانه‏هايى [معجزه‏آسا] نازل نشده است بگو آن نشانه‏ها پيش خداست و من تنها هشداردهنده‏اى آشكارم

اعجاز قرآن بر کافران عرب نخستین در زمان تلاوت آن عیان می شد . این سخن برای ایرانیان که گام اول هدایت یعنی آشنایی با زبان وحی را برنداشته اند قابل ادراک نیست . ایرانیان را از راهی که به شناخت لسان عربی می  انجامد دور ساخته اند و از قرنی قبل با تبلیغات نژادپرستانه بر ضد اعراب بر این شکاف بزرگ میان ایرانیان و لسان عربی ، وسعت و بزرگی داده اند .

کارکرد بیّنه اثبات رسالت رسول است . این اولین قدم درارائه سلسله استدلالات خداوند در هدایت عاقلانه بشر است . هدایت الهی بر بنیانی عقلی استوار است . پروردگار امر هدایت را به سلیقه بندگان و حتی رسولان وا نمی نهد . از گام اول عقل بشری را در بن بست پذیرش حقانیت پیام آور خویش قرا رمی دهد تاآنگاه از لسان رسول خود بی هیچ شائبه و تردیدی در دل انسان ، گزاره های هدایت را باز گوید و بر انسان حجت را تمام نماید .

اتمام حجت با بینّه انجام می گیرد :

آیه 66 سوره غافر اتمام حجت را بعد از آمدن بیّنات می داند :

قُلْ إِنِّي نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ لَمَّا جَاءنِيَ الْبَيِّنَاتُ مِن رَّبِّي وَأُمِرْتُ أَنْ أُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ  ﴿66﴾

بگو من نهى شده‏ام از اينكه جز خدا كسانى را كه [شما] مى‏خوانيد پرستش كنم [آن هم] هنگامى كه از جانب پروردگارم مرا دلايل روشن رسيده باشد و مامورم كه فرمانبر پروردگار جهانيان باشم .

در دو آیه سوره غافر  آبات 49و50  با بینّات با جهنمیان احتجاج می شود و باز سخن از اتمام حجت بوسیله بیّنات است :

وَقَالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًا مِّنَ الْعَذَابِ ﴿49﴾ قَالُوا أَوَلَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُم بِالْبَيِّنَاتِ قَالُوا بَلَى قَالُوا فَادْعُوا وَمَا دُعَاء الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ ﴿50﴾ غافر

مى‏گويند مگر پيامبرانتان دلايل روشن به سوى شما نياوردند مى‏گويند چرا مى‏گويند پس بخوانيد و[لى] دعاى كافران جز در بيراهه نيست

عذاب خداوند بعد از بی اعتنایی به بینّات رسل شامل حال کافران میشود :

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانَت تَّأْتِيهِمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَكَفَرُوا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ إِنَّهُ قَوِيٌّ شَدِيدُ الْعِقَابِ ﴿22﴾  غافر

اين [كيفر] از آن روى بود كه پيامبرانشان دلايل آشكار برايشان مى‏آوردند ولى [آنها] انكار مى‏كردند پس خدا [گريبان] آنها را گرفت زيرا او نيرومند سخت‏كيفر است.

أَوَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ كَانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَأَثَارُوا الْأَرْضَ وَعَمَرُوهَا أَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوهَا وَجَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَكِن كَانُوا أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ﴿9﴾  روم

آيا در زمين نگرديده‏اند تا ببينند فرجام كسانى كه پيش از آنان بودند چگونه بوده است آنها بس نيرومندتر از ايشان بودند و زمين را زير و رو كردند و بيش از آنچه آنها آبادش كردند آن را آباد ساختند و پيامبرانشان دلايل آشكار برايشان آوردند بنابراين خدا بر آن نبود كه بر ايشان ستم كند ليكن خودشان بر خود ستم مى‏كردند.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ رُسُلًا إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاؤُوهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا وَكَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ ﴿47﴾ روم

و در حقيقت پيش از تو فرستادگانى به سوى قومشان گسيل داشتيم پس دلايل آشكار برايشان آوردند و از كسانى كه مرتكب جرم شدند انتقام گرفتيم و يارى‏كردن مؤمنان بر ما فرض است.

گام نخست خداوند در استدلال چنان محکم و بی تردید است که باقی امر پیام رسانی رسولان را بر آن استوار می بینیم .

سخن از اثبات الهی بودن امری است . سخن از پیام رسانی از طرف خالق آسمانها و زمین است . سخن از ورود به بهشت ابدی و یا خلود در دوزخ هولناک است . امر هدایت موکول به پذیر ش راست گویی راویان و امانت کاتبان و صداقت مبلغان و  عدم تحریف تاریخ و دیگر تدارکات بشری برای اسلوب بخشیدن به زندگی دنیوی خویش  نیست . برای هدایت باید فرد با دو چشم خویش ببیند تا بر او اتمام حجت گردد کاری که خداوند با همه امم تاریخ و فرعون های سرکش انجام داد و در مقابل شان حجتی ارائه داد که راهی برای گریز از آن نداشتند.

قرآن کریم نه تنها تقلید از پدران را مجاز نمی داند بلکه راه پیمایی به دنبال اکثریت را نیز موجب دوری از راه حق می داند . و تکلیف ما را در برابر آنچه تواتر نام می نهند معلوم می سازد . دقت کنید اعتماد به قول اکثریت ، برای امر هدایت و دینداری و برای اثبات الهی بودن یک امر ، مردود است هرچند برای امور جاری زندگی ، بشر ،ناچار از اعتماد به اقوال معروف و نیز معاریف است !

ما نیز مستثنا نیستیم . خداوند تکلیف ما را نیز به اعتماد بر تواتر تاریخی یا اطمینان نویسندگان وانهاده نشده است . ما نیز باید خود با چشم خویش و با عقل بدیهی خویش مجاب شویم که محمد رسول  حق خداست و این کلمات ،کلمات خداوند است و آنچه بر آن معتقدیم مورد رضای خداست . این اتمام حجت را قرآن –معجزه ابدی محمد- انجام می دهد.

سوالی که متن به قصد طرح آن تا به اینجا کشیده شد این است :

با توجه به راهی که الله برای پذیرفتن هدایت به بشر می شناساند و آن را در روز جزا به رسمیت می شناسد آیا ما مجازیم سخنان مکتوب یا شفاهی که به خداوند یا هدایت خداوند منسوبند اما از حجت الهی یعنی اعجاز بی بهره اند پیروی کنیم ؟

آیا ما می توانیم به احادیث ، که تنها دلیل صحتشان اعتمادی است که باید به راوی و کاتب ، تاریخ کنیم همچون حجتی در کنار قرآن استناد و تبیعت کنیم یا حتی قرآن را با آن تخصیص بزنیم ؟

اگر کسی فقط از قرآن که بینّه است و دارای اعجاز است پیروی کند و هیچ چیز دیگری را به عنوان پیام های الهی ، شریعت الهی یا سخنان مورد رضای خدا نپذیرد

در روز جزا با چه حجتی مورد بازخواست الله قرار می گیرد ؟ اگر به الله عرض کند با پبروی از روشی که خود در کتابت برای پذیرش صحت هدایت هادیان و کلمات منسوب به الله یعنی حجت اعجاز ، گفته بودی هیچ سخنی جز قرآن را پیروی نکردم آیا به جهنم فرستاره خواهد شد ؟

(ادامه دارد)